Lord Krishna

ഉദ്ധവഗീതാ - പ്രഥമോഽധ്യായഃ

(Uddhava Gita - First Chapter in Malayalam)

From Shrimad Bhagavata Purana

The Uddhava Gita is a profound philosophical discourse found within the eleventh skandha of the Shrimad Bhagavata Purana. Attributed to the sage Veda Vyasa, it captures the final instructions imparted by Lord Krishna to his dear devotee and friend, Uddhava, as the Lord prepares to depart from the earthly realm. This dialogue delves into the essence of detachment, self-realization, and the path of devotion. By studying these verses, practitioners seek to transcend material illusions and cultivate unwavering wisdom, ultimately attaining inner peace, spiritual clarity, and a deeper understanding of the divine nature of Lord Krishna.

ശ്രീരാധാകൃഷ്ണാഭ്യാം നമഃ ।
ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ് ।
ഏകാദശഃ സ്കന്ധഃ । ഉദ്ധവ ഗീതാ ।
അഥ പ്രഥമോഽധ്യായഃ ।
ശ്രീബാദരായണിഃ ഉവാച
കൃത്വാ ദൈത്യവധം കൃഷ്ണഃ സരമഃ യദുഭിഃ വൃതഃ ।
ഭുവഃ അവതാരവത് ഭാരം ജവിഷ്ഠന് ജനയന് കലിമ് ॥ 1॥
യേ കോപിതാഃ സുബഹു പാണ്ഡുസുതാഃ സപത്നൈഃ
ദുര്ദ്യൂതഹേലനകചഗ്രഹണ ആദിഭിഃ താന് ।
കൃത്വാ നിമിത്തം ഇതര ഇതരതഃ സമേതാന്
ഹത്വാ നൃപാന് നിരഹരത് ക്ഷിതിഭാരം ഈശഃ ॥ 2॥
ഭൂഭാരരാജപൃതനാ യദുഭിഃ നിരസ്യ
ഗുപ്തൈഃ സ്വബാഹുഭിഃ അചിന്തയത് അപ്രമേയഃ ।
മന്യേ അവനേഃ നനു ഗതഃ അപി അഗതം ഹി ഭാരമ്
യത് യാദവം കുലം അഹോ ഹി അവിഷഹ്യം ആസ്തേ ॥ 3॥
ന ഏവ അന്യതഃ പരിഭവഃ അസ്യ ഭവേത് കഥഞ്ചിത്
മത് സംശ്രയസ്യ വിഭവ ഉന്നഹന് അസ്യ നിത്യമ് ।
അന്തഃകലിം യദുകുലസ്യ വിധ്ഹായ വേണുഃ
തമ്ബസ്യ വഹ്നിം ഇവ ശാന്തിം ഉപൈമി ധാമ ॥ 4॥
ഏവം വ്യവസിതഃ രാജന് സത്യസങ്കല്പഃ ഈശ്വരഃ ।
ശാപവ്യാജേന വിപ്രാണാം സഞ്ജഹ്വേ സ്വകുലം വിഭുഃ ॥ 5॥
സ്വമൂര്ത്യാ ലോകലാവണ്യനിര്മുക്ത്യാ ലോചനം നൃണാമ് ।
ഗീര്ഭിഃ താഃ സ്മരതാം ചിത്തം പദൈഃ താന് ഈക്ഷതാം ക്രിയാ ॥ 6॥
ആച്ഛിദ്യ കീര്തിം സുശ്ലോകാം വിതത്യ ഹി അഞ്ജസാ നു കൌ ।
തമഃ അനയാ തരിഷ്യന്തി ഇതി അഗാത് സ്വം പദം ഈശ്വരഃ ॥ 7॥
രാജാ ഉവാച
ബ്രഹ്മണ്യാനാം വദാന്യാനാം നിത്യം വൃദ്ധൌപസേവിനാമ് ।
വിപ്രശാപഃ കഥം അഭൂത് വൃഷ്ണീനാം കൃഷ്ണചേതസാമ് ॥ 8॥
യത് നിമിത്തഃ സഃ വൈ ശാപഃ യാദൃശഃ ദ്വിജസത്തമ ।
കഥം ഏകാത്മനാം ഭേദഃ ഏതത് സര്വം വദസ്വ മേ ॥ 9॥
ശ്രീശുകഃ ഉവാച
ബിഭ്രത് വപുഃ സകലസുന്ദരസന്നിവേശമ്
കര്മാചരന് ഭുവി സുമങ്ഗലം ആപ്തകാമഃ ।
ആസ്ഥായ ധാമ രമമാണഃ ഉദാരകീര്തിഃ
സംഹര്തും ഐച്ഛത കുലം സ്ഥിതകൃത്യശേഷഃ ॥ 10॥
കര്മാണി പുണ്യനിവഹാനി സുമങ്ഗലാനി
ഗായത് ജഗത് കലിമലാപഹരാണി കൃത്വാ ।
കാല ആത്മനാ നിവസതാ യദുദേവഗേഹേ
പിണ്ഡാരകം സമഗമന് മുനയഃ നിസൃഷ്ടാഃ ॥ 11॥
വിശ്വാമിത്രഃ അസിതഃ കണ്വഃ ദുര്വാസാഃ ഭൃഗുഃ അങ്ഗിരാഃ ।
കശ്യപഃ വാമദേവഃ അത്രിഃ വസിഷ്ഠഃ നാരദ ആദയഃ ॥ 12॥
ക്രീഡന്തഃ താന് ഉപവ്രജ്യ കുമാരാഃ യദുനന്ദനാഃ ।
ഉപസങ്ഗൃഹ്യ പപ്രച്ഛുഃ അവിനീതാ വിനീതവത് ॥ 13॥
തേ വേഷയിത്വാ സ്ത്രീവേഷൈഃ സാമ്ബം ജാമ്ബവതീസുതമ് ।
ഏഷാ പൃച്ഛതി വഃ വിപ്രാഃ അന്തര്വത് ന്യസിത ഈക്ഷണാ ॥ 14॥
പ്രഷ്ടും വിലജ്ജതി സാക്ഷാത് പ്രബ്രൂത അമോഘദര്ശനാഃ ।
പ്രസോഷ്യന്തി പുത്രകാമാ കിംസ്വിത് സഞ്ജനയിഷ്യതി ॥ 15॥
ഏവം പ്രലബ്ധ്വാ മുനയഃ താന് ഊചുഃ കുപിതാ നൃപ ।
ജനയിഷ്യതി വഃ മന്ദാഃ മുസലം കുലനാശനമ് ॥ 16॥
തത് ശ‍ഋത്വാ തേ അതിസന്ത്രസ്താഃ വിമുച്യ സഹസോദരമ് ।
സാമ്ബസ്യ ദദൃശുഃ തസ്മിന് മുസലം ഖലു അയസ്മയമ് ॥ 17॥
കിം കൃതം മന്ദഭാഗ്യൈഃ കിം വദിഷ്യന്തി നഃ ജനാഃ ।
ഇതി വിഹ്വലിതാഃ ഗേഹാന് ആദായ മുസലം യയുഃ ॥ 18॥
തത് ച ഉപനീയ സദസി പരിമ്ലാനമുഖശ്രിയഃ ।
രാജ്ഞഃ ആവേദയാന് ചക്രുഃ സര്വയാദവസന്നിധൌ ॥ 19॥
ശ്രുത്വാ അമോഘം വിപ്രശാപം ദൃഷ്ട്വാ ച മുസലം നൃപ ।
വിസ്മിതാഃ ഭയസന്ത്രസ്താഃ ബഭൂവുഃ ദ്വാരകൌകസഃ ॥ 20॥
തത് ചൂര്ണയിത്വാ മുസലം യദുരാജഃ സഃ ആഹുകഃ ।
സമുദ്രസലിലേ പ്രാസ്യത് ലോഹം ച അസ്യ അവശേഷിതമ് ॥ 21॥
കശ്ചിത് മത്സ്യഃ അഗ്രസീത് ലോഹം ചൂര്ണാനി തരലൈഃ തതഃ ।
ഉഹ്യമാനാനി വേലായാം ലഗ്നാനി ആസന് കില ഐരികാഃ ॥ 22॥
മത്സ്യഃ ഗൃഹീതഃ മത്സ്യഘ്നൈഃ ജാലേന അന്യൈഃ സഹ അര്ണവേ ।
തസ്യ ഉദരഗതം ലോഹം സഃ ശല്യേ ലുബ്ധകഃ അകരോത് ॥ 23॥
ഭഗവാന് ജ്ഞാതസര്വാര്ഥഃ ഈശ്വരഃ അപി തദന്യഥാ ।
കര്തും ന ഐച്ഛത് വിപ്രശാപം കാലരൂപീ അന്വമോദത ॥ 24॥
ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാമേകാദശസ്കന്ധേ വിപ്രശാപോ നാമ പ്രഥമോഽധ്യായഃ ॥

Explore More