നാരായണീയം ദശക 43 - തൃണാവര്തവധമ്

ത്വാമേകദാ ഗുരുമരുത്പുരനാഥ വോഢും
ഗാഢാധിരൂഢഗരിമാണമപാരയന്തീ ।
മാതാ നിധായ ശയനേ കിമിദം ബതേതി
ധ്യായന്ത്യചേഷ്ടത ഗൃഹേഷു നിവിഷ്ടശങ്കാ ॥1॥

താവദ്വിദൂരമുപകര്ണിതഘോരഘോഷ-
വ്യാജൃമ്ഭിപാംസുപടലീപരിപൂരിതാശഃ ।
വാത്യാവപുസ്സ കില ദൈത്യവരസ്തൃണാവ-
ര്താഖ്യോ ജഹാര ജനമാനസഹാരിണം ത്വാമ് ॥2॥

ഉദ്ദാമപാംസുതിമിരാഹതദൃഷ്ടിപാതേ
ദ്രഷ്ടും കിമപ്യകുശലേ പശുപാലലോകേ ।
ഹാ ബാലകസ്യ കിമിതി ത്വദുപാന്തമാപ്താ
മാതാ ഭവന്തമവിലോക്യ ഭൃശം രുരോദ ॥3॥

താവത് സ ദാനവവരോഽപി ച ദീനമൂര്തി-
ര്ഭാവത്കഭാരപരിധാരണലൂനവേഗഃ ।
സങ്കോചമാപ തദനു ക്ഷതപാംസുഘോഷേ
ഘോഷേ വ്യതായത ഭവജ്ജനനീനിനാദഃ ॥4॥

രോദോപകര്ണനവശാദുപഗമ്യ ഗേഹം
ക്രന്ദത്സു നന്ദമുഖഗോപകുലേഷു ദീനഃ ।
ത്വാം ദാനവസ്ത്വഖിലമുക്തികരം മുമുക്ഷു-
സ്ത്വയ്യപ്രമുഞ്ചതി പപാത വിയത്പ്രദേശാത് ॥5॥

രോദാകുലാസ്തദനു ഗോപഗണാ ബഹിഷ്ഠ-
പാഷാണപൃഷ്ഠഭുവി ദേഹമതിസ്ഥവിഷ്ഠമ് ।
പ്രൈക്ഷന്ത ഹന്ത നിപതന്തമമുഷ്യ വക്ഷ-
സ്യക്ഷീണമേവ ച ഭവന്തമലം ഹസന്തമ് ॥6॥

ഗ്രാവപ്രപാതപരിപിഷ്ടഗരിഷ്ഠദേഹ-
ഭ്രഷ്ടാസുദുഷ്ടദനുജോപരി ധൃഷ്ടഹാസമ് ।
ആഘ്നാനമമ്ബുജകരേണ ഭവന്തമേത്യ
ഗോപാ ദധുര്ഗിരിവരാദിവ നീലരത്നമ് ॥7॥

ഏകൈകമാശു പരിഗൃഹ്യ നികാമനന്ദ-
ന്നന്ദാദിഗോപപരിരബ്ധവിചുമ്ബിതാങ്ഗമ് ।
ആദാതുകാമപരിശങ്കിതഗോപനാരീ-
ഹസ്താമ്ബുജപ്രപതിതം പ്രണുമോ ഭവന്തമ് ॥8॥

ഭൂയോഽപി കിന്നു കൃണുമഃ പ്രണതാര്തിഹാരീ
ഗോവിന്ദ ഏവ പരിപാലയതാത് സുതം നഃ ।
ഇത്യാദി മാതരപിതൃപ്രമുഖൈസ്തദാനീം
സമ്പ്രാര്ഥിതസ്ത്വദവനായ വിഭോ ത്വമേവ ॥9॥

വാതാത്മകം ദനുജമേവമയി പ്രധൂന്വന്
വാതോദ്ഭവാന് മമ ഗദാന് കിമു നോ ധുനോഷി ।
കിം വാ കരോമി പുനരപ്യനിലാലയേശ
നിശ്ശേഷരോഗശമനം മുഹുരര്ഥയേ ത്വാമ് ॥10॥