നാരായണീയം ദശക 13 - ഹിരണ്യാക്ഷവധമ്

ഹിരണ്യാക്ഷം താവദ്വരദ ഭവദന്വേഷണപരം
ചരന്തം സാംവര്തേ പയസി നിജജങ്ഘാപരിമിതേ ।
ഭവദ്ഭക്തോ ഗത്വാ കപടപടുധീര്നാരദമുനിഃ
ശനൈരൂചേ നന്ദന് ദനുജമപി നിന്ദംസ്തവ ബലമ് ॥1॥

സ മായാവീ വിഷ്ണുര്ഹരതി ഭവദീയാം വസുമതീം
പ്രഭോ കഷ്ടം കഷ്ടം കിമിദമിതി തേനാഭിഗദിതഃ ।
നദന് ക്വാസൌ ക്വാസവിതി സ മുനിനാ ദര്ശിതപഥോ
ഭവന്തം സമ്പ്രാപദ്ധരണിധരമുദ്യന്തമുദകാത് ॥2॥

അഹോ ആരണ്യോഽയം മൃഗ ഇതി ഹസന്തം ബഹുതരൈ-
ര്ദുരുക്തൈര്വിധ്യന്തം ദിതിസുതമവജ്ഞായ ഭഗവന് ।
മഹീം ദൃഷ്ട്വാ ദംഷ്ട്രാശിരസി ചകിതാം സ്വേന മഹസാ
പയോധാവാധായ പ്രസഭമുദയുങ്ക്ഥാ മൃധവിധൌ ॥3॥

ഗദാപാണൌ ദൈത്യേ ത്വമപി ഹി ഗൃഹീതോന്നതഗദോ
നിയുദ്ധേന ക്രീഡന് ഘടഘടരവോദ്ഘുഷ്ടവിയതാ ।
രണാലോകൌത്സുക്യാന്മിലതി സുരസങ്ഘേ ദ്രുതമമും
നിരുന്ധ്യാഃ സന്ധ്യാതഃ പ്രഥമമിതി ധാത്രാ ജഗദിഷേ ॥4॥

ഗദോന്മര്ദേ തസ്മിംസ്തവ ഖലു ഗദായാം ദിതിഭുവോ
ഗദാഘാതാദ്ഭൂമൌ ഝടിതി പതിതായാമഹഹ! ഭോഃ ।
മൃദുസ്മേരാസ്യസ്ത്വം ദനുജകുലനിര്മൂലനചണം
മഹാചക്രം സ്മൃത്വാ കരഭുവി ദധാനോ രുരുചിഷേ ॥5॥

തതഃ ശൂലം കാലപ്രതിമരുഷി ദൈത്യേ വിസൃജതി
ത്വയി ഛിന്ദത്യേനത് കരകലിതചക്രപ്രഹരണാത് ।
സമാരുഷ്ടോ മുഷ്ട്യാ സ ഖലു വിതുദംസ്ത്വാം സമതനോത്
ഗലന്മായേ മായാസ്ത്വയി കില ജഗന്മോഹനകരീഃ ॥6॥

ഭവച്ചക്രജ്യോതിഷ്കണലവനിപാതേന വിധുതേ
തതോ മായാചക്രേ വിതതഘനരോഷാന്ധമനസമ് ।
ഗരിഷ്ഠാഭിര്മുഷ്ടിപ്രഹൃതിഭിരഭിഘ്നന്തമസുരം
സ്വപാദാങ്ഗുഷ്ഠേന ശ്രവണപദമൂലേ നിരവധീഃ ॥7॥

മഹാകായഃ സോഽയം തവ ചരണപാതപ്രമഥിതോ
ഗലദ്രക്തോ വക്ത്രാദപതദൃഷിഭിഃ ശ്ലാഘിതഹതിഃ ।
തദാ ത്വാമുദ്ദാമപ്രമദഭരവിദ്യോതിഹൃദയാ
മുനീന്ദ്രാഃ സാന്ദ്രാഭിഃ സ്തുതിഭിരനുവന്നധ്വരതനുമ് ॥8॥

ത്വചി ഛന്ദോ രോമസ്വപി കുശഗണശ്ചക്ഷുഷി ഘൃതം
ചതുര്ഹോതാരോഽങ്ഘ്രൌ സ്രുഗപി വദനേ ചോദര ഇഡാ ।
ഗ്രഹാ ജിഹ്വായാം തേ പരപുരുഷ കര്ണേ ച ചമസാ
വിഭോ സോമോ വീര്യം വരദ ഗലദേശേഽപ്യുപസദഃ ॥9॥

മുനീന്ദ്രൈരിത്യാദിസ്തവനമുഖരൈര്മോദിതമനാ
മഹീയസ്യാ മൂര്ത്യാ വിമലതരകീര്ത്യാ ച വിലസന് ।
സ്വധിഷ്ണ്യം സമ്പ്രാപ്തഃ സുഖരസവിഹാരീ മധുരിപോ
നിരുന്ധ്യാ രോഗം മേ സകലമപി വാതാലയപതേ ॥10॥