નારાયણીયં દશક 13 - હિરણ્યાક્ષવધમ્

હિરણ્યાક્ષં તાવદ્વરદ ભવદન્વેષણપરં
ચરન્તં સાંવર્તે પયસિ નિજજઙ્ઘાપરિમિતે ।
ભવદ્ભક્તો ગત્વા કપટપટુધીર્નારદમુનિઃ
શનૈરૂચે નન્દન્ દનુજમપિ નિન્દંસ્તવ બલમ્ ॥1॥

સ માયાવી વિષ્ણુર્હરતિ ભવદીયાં વસુમતીં
પ્રભો કષ્ટં કષ્ટં કિમિદમિતિ તેનાભિગદિતઃ ।
નદન્ ક્વાસૌ ક્વાસવિતિ સ મુનિના દર્શિતપથો
ભવન્તં સમ્પ્રાપદ્ધરણિધરમુદ્યન્તમુદકાત્ ॥2॥

અહો આરણ્યોઽયં મૃગ ઇતિ હસન્તં બહુતરૈ-
ર્દુરુક્તૈર્વિધ્યન્તં દિતિસુતમવજ્ઞાય ભગવન્ ।
મહીં દૃષ્ટ્વા દંષ્ટ્રાશિરસિ ચકિતાં સ્વેન મહસા
પયોધાવાધાય પ્રસભમુદયુઙ્ક્થા મૃધવિધૌ ॥3॥

ગદાપાણૌ દૈત્યે ત્વમપિ હિ ગૃહીતોન્નતગદો
નિયુદ્ધેન ક્રીડન્ ઘટઘટરવોદ્ઘુષ્ટવિયતા ।
રણાલોકૌત્સુક્યાન્મિલતિ સુરસઙ્ઘે દ્રુતમમું
નિરુન્ધ્યાઃ સન્ધ્યાતઃ પ્રથમમિતિ ધાત્રા જગદિષે ॥4॥

ગદોન્મર્દે તસ્મિંસ્તવ ખલુ ગદાયાં દિતિભુવો
ગદાઘાતાદ્ભૂમૌ ઝટિતિ પતિતાયામહહ! ભોઃ ।
મૃદુસ્મેરાસ્યસ્ત્વં દનુજકુલનિર્મૂલનચણં
મહાચક્રં સ્મૃત્વા કરભુવિ દધાનો રુરુચિષે ॥5॥

તતઃ શૂલં કાલપ્રતિમરુષિ દૈત્યે વિસૃજતિ
ત્વયિ છિન્દત્યેનત્ કરકલિતચક્રપ્રહરણાત્ ।
સમારુષ્ટો મુષ્ટ્યા સ ખલુ વિતુદંસ્ત્વાં સમતનોત્
ગલન્માયે માયાસ્ત્વયિ કિલ જગન્મોહનકરીઃ ॥6॥

ભવચ્ચક્રજ્યોતિષ્કણલવનિપાતેન વિધુતે
તતો માયાચક્રે વિતતઘનરોષાન્ધમનસમ્ ।
ગરિષ્ઠાભિર્મુષ્ટિપ્રહૃતિભિરભિઘ્નન્તમસુરં
સ્વપાદાઙ્ગુષ્ઠેન શ્રવણપદમૂલે નિરવધીઃ ॥7॥

મહાકાયઃ સોઽયં તવ ચરણપાતપ્રમથિતો
ગલદ્રક્તો વક્ત્રાદપતદૃષિભિઃ શ્લાઘિતહતિઃ ।
તદા ત્વામુદ્દામપ્રમદભરવિદ્યોતિહૃદયા
મુનીન્દ્રાઃ સાન્દ્રાભિઃ સ્તુતિભિરનુવન્નધ્વરતનુમ્ ॥8॥

ત્વચિ છન્દો રોમસ્વપિ કુશગણશ્ચક્ષુષિ ઘૃતં
ચતુર્હોતારોઽઙ્ઘ્રૌ સ્રુગપિ વદને ચોદર ઇડા ।
ગ્રહા જિહ્વાયાં તે પરપુરુષ કર્ણે ચ ચમસા
વિભો સોમો વીર્યં વરદ ગલદેશેઽપ્યુપસદઃ ॥9॥

મુનીન્દ્રૈરિત્યાદિસ્તવનમુખરૈર્મોદિતમના
મહીયસ્યા મૂર્ત્યા વિમલતરકીર્ત્યા ચ વિલસન્ ।
સ્વધિષ્ણ્યં સમ્પ્રાપ્તઃ સુખરસવિહારી મધુરિપો
નિરુન્ધ્યા રોગં મે સકલમપિ વાતાલયપતે ॥10॥