Lord Krishna

ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാ മൂലമ് - പഞ്ചദശോഽധ്യായഃ

(Shrimad Bhagavad Gita - Chapter 15 in Malayalam)

From Mahabharata (Vyasa)

This text constitutes the fifteenth chapter of the Shrimad Bhagavad Gita, a seminal dialogue between Lord Krishna and Arjuna embedded within the Mahabharata epic. Known as the Purushottama Yoga, it explores the metaphor of the cosmic Ashvattha tree to illustrate the entanglement of the soul in the material world. By realizing the impermanence of worldly existence and surrendering to the Supreme Being, the practitioner gains profound spiritual insight. Chanting these verses helps in detaching from material illusions, overcoming worldly bondage, and attaining the ultimate state of liberation and eternal union with the Divine.

ഓം ശ്രീ പരമാത്മനേ നമഃ

അഥ പഞ്ചദശോഽധ്യായഃ ।

പുരുഷോത്തമപ്രാപ്തിയോഗഃ ശ്രീഭഗവാനുവാച

ഊര്ധ്വമൂലമധഃശാഖമശ്വത്ഥം പ്രാഹുരവ്യയമ് ।
ഛന്ദാംസി യസ്യ പര്ണാനി യസ്തം വേദ സ വേദവിത് ॥ 1 ॥
അധശ്ചോര്ധ്വം പ്രസൃതാസ്തസ്യ ശാഖാ ഗുണപ്രവൃദ്ധാ വിഷയപ്രവാലാഃ।
അധശ്ച മൂലാന്യനുസന്തതാനി കര്മാനുബന്ധീനി മനുഷ്യലോകേ ॥ 2 ॥
ന രൂപമസ്യേഹ തഥോപലഭ്യതേ നാന്തോ ന ചാദിര്ന ച സമ്പ്രതിഷ്ഠാ।
അശ്വത്ഥമേനം സുവിരൂഢമൂലമസങ്ഗശസ്ത്രേണ ദൃഢേന ഛിത്ത്വാ ॥ 3 ॥
തതഃ പദം തത്പരിമാര്ഗിതവ്യം യസ്മിന്ഗതാ ന നിവര്തന്തി ഭൂയഃ।
തമേവ ചാദ്യം പുരുഷം പ്രപദ്യേ യതഃ പ്രവൃത്തിഃ പ്രസൃതാ പുരാണീ ॥ 4 ॥
നിര്മാനമോഹാ ജിതസങ്ഗദോഷാ അധ്യാത്മനിത്യാ വിനിവൃത്തകാമാഃ।
ദ്വന്ദ്വൈര്വിമുക്താഃ സുഖദുഃഖസഞ്ജ്ഞൈര്ഗച്ഛന്ത്യമൂഢാഃ പദമവ്യയം തത് ॥ 5 ॥
ന തദ്ഭാസയതേ സൂര്യോ ന ശശാങ്കോ ന പാവകഃ ।
യദ്ഗത്വാ ന നിവര്തന്തേ തദ്ധാമ പരമം മമ ॥ 6 ॥
മമൈവാംശോ ജീവലോകേ ജീവഭൂതഃ സനാതനഃ ।
മനഃഷഷ്ഠാനീന്ദ്രിയാണി പ്രകൃതിസ്ഥാനി കര്ഷതി ॥ 7 ॥
ശരീരം യദവാപ്നോതി യച്ചാപ്യുത്ക്രാമതീശ്വരഃ ।
ഗൃഹീത്വൈതാനി സംയാതി വായുര്ഗന്ധാനിവാശയാത് ॥ 8 ॥
ശ്രോത്രം ചക്ഷുഃ സ്പര്ശനം ച രസനം ഘ്രാണമേവ ച ।
അധിഷ്ഠായ മനശ്ചായം വിഷയാനുപസേവതേ ॥ 9 ॥
ഉത്ക്രാമന്തം സ്ഥിതം വാപി ഭുഞ്ജാനം വാ ഗുണാന്വിതമ് ।
വിമൂഢാ നാനുപശ്യന്തി പശ്യന്തി ജ്ഞാനചക്ഷുഷഃ ॥ 10 ॥
യതന്തോ യോഗിനശ്ചൈനം പശ്യന്ത്യാത്മന്യവസ്ഥിതമ് ।
യതന്തോഽപ്യകൃതാത്മാനോ നൈനം പശ്യന്ത്യചേതസഃ ॥ 11 ॥
യദാദിത്യഗതം തേജോ ജഗദ്ഭാസയതേഽഖിലമ് ।
യച്ചന്ദ്രമസി യച്ചാഗ്നൌ തത്തേജോ വിദ്ധി മാമകമ് ॥ 12 ॥
ഗാമാവിശ്യ ച ഭൂതാനി ധാരയാമ്യഹമോജസാ ।
പുഷ്ണാമി ചൌഷധീഃ സര്വാഃ സോമോ ഭൂത്വാ രസാത്മകഃ ॥ 13 ॥
അഹം വൈശ്വാനരോ ഭൂത്വാ പ്രാണിനാം ദേഹമാശ്രിതഃ ।
പ്രാണാപാനസമായുക്തഃ പചാമ്യന്നം ചതുര്വിധമ് ॥ 14 ॥
സര്വസ്യ ചാഹം ഹൃദി സന്നിവിഷ്ടോ മത്തഃ സ്മൃതിര്ജ്ഞാനമപോഹനം ച।
വേദൈശ്ച സര്വൈരഹമേവ വേദ്യോ വേദാന്തകൃദ്വേദവിദേവ ചാഹമ് ॥ 15 ॥
ദ്വാവിമൌ പുരുഷൌ ലോകേ ക്ഷരശ്ചാക്ഷര ഏവ ച ।
ക്ഷരഃ സര്വാണി ഭൂതാനി കൂടസ്ഥോഽക്ഷര ഉച്യതേ ॥ 16 ॥
ഉത്തമഃ പുരുഷസ്ത്വന്യഃ പരമാത്മേത്യുധാഹൃതഃ ।
യോ ലോകത്രയമാവിശ്യ ബിഭര്ത്യവ്യയ ഈശ്വരഃ ॥ 17 ॥
യസ്മാത്ക്ഷരമതീതോഽഹമക്ഷരാദപി ചോത്തമഃ ।
അതോഽസ്മി ലോകേ വേദേ ച പ്രഥിതഃ പുരുഷോത്തമഃ ॥ 18 ॥
യോ മാമേവമസമ്മൂഢോ ജാനാതി പുരുഷോത്തമമ് ।
സ സര്വവിദ്ഭജതി മാം സര്വഭാവേന ഭാരത ॥ 19 ॥
ഇതി ഗുഹ്യതമം ശാസ്ത്രമിദമുക്തം മയാനഘ ।
ഏതദ്ബുദ്ധ്വാ ബുദ്ധിമാന്സ്യാത്കൃതകൃത്യശ്ച ഭാരത ॥ 20 ॥
ഓം തത്സദിതി ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാസൂപനിഷത്സു ബ്രഹ്മവിദ്യായാം യോഗശാസ്ത്രേ
ശ്രീകൃഷ്ണാര്ജുനസംവാദേ പുരുഷോത്തമയോഗോ നാമ പഞ്ചദശോഽധ്യായഃ ॥15 ॥

Explore More